Laboratorijski paket - STEČENA TROMBOFILIJA

Stečena trombofilija


Stečena trombofilija je stanje u kojem postoji povećan rizik od stvaranja krvnih ugrušaka (trombova) zbog određenih faktora koji se stiču tokom života. Trombofilija predstavlja široki spektar nasljednih i stečenih poremećaja zgrušavanja krvi koji su povezani s arterijskim i venskim trombozama. Trombofilija nije sama po sebi bolest, ali može biti nasljedna ili udružena sa drugim bolestima, povezana sa uzimanjem lijekova (korištenje oralne hormonske kontracepcije), prouzrokovana određenim stanjima (trudnoća).

Sindrom antifosfolipidnih antitjela (AFS)

Stečene trombofilije obuhvaćene su nazivom sindrom antifosfolipidnih antitjela (AFS), što je poremećaj koji je obilježen pojavom autoantitijela u plazmi, koja mogu da dovedu do arterijeske ili venske tromboze. Postoje dva oblika antifosfolipidnog sindroma; primarni i sekundarni. Primarni AFS je klinički karakteriziran multiplom trombozom malih krvnih žila i multiorganskim zatajenjem uz visoki mortalitet. Sekundarni AFS je čest pratilac bolesti kao što su sistemski eritemski lupus (SLE) ali i drugih reumatskih bolesti. U posljednih nekoliko godina veliki broj studija je pokazalo povezanost između AFS i komplikacija trudnoće, koje se manifestuju kroz poseban oblik tromboze koja primarno zahvaća posteljicu. Procjenjuje se da učestalost komplikacija kod žena sa povišenom koncentracijom antifosfolipida iznosi oko 50-70%.

Dijagnoza stečene trombofilije obično uključuje različite dijagnostičke testove i procjenu faktora rizika. U nastavku je opisano nekoliko ključnih faktora u dijagnostici stečene trombofilije:

Fosfolipidna antitijela IgG/M

Fosfolipidna antitijela su klasa antitijela koja reagiraju s fosfolipidima, koji su važni sastojci ćelijskih membrana. Ova antitijela se mogu pojaviti u tijelu kao dio imunološkog odgovora, također mogu biti povezana i saautoimunim bolestima, poput lupusa ili antifosfolipidnog sindroma. U slučaju antifosfolipidnog sindroma, tijelo proizvodi fosfolipidna antitijela koja napadaju vlastite fosfolipide, što dovodi do upalnih procesa, poremećaja u koagulaciji krvi i stvaranja krvnih ugrušaka. Fosfolipidna antitijela se klasifikuju prema klasi imunoglobulina na dva glavna tipa: IgG i IgM antitijela. IgG antitijela se povezuju sa dugoročnim ili hroničnim stanjem AFS-a. IgM antitijela su obično prisutna u akutnim fazama bolesti, a njihova prisutnost može biti indikator aktivnog sindroma antifosfolipidnih antitjela.

Antikardiolipinskantitijela IgG /IgM

Antikardiolipinska antitijela su vrsta antitijela koja reagiraju s kardiolipinom, fosfolipidom koji se nalazi na ćelijskim membranama. Prisutnost ovih antitijela može biti povezana s autoimunim bolestima poput antifosfolipidnog sindroma (AFS), u kojem dolazi do povećanog rizika od stvaranja krvnih ugrušaka. Kada su ova antitijela prisutna u visokim titrima i u kombinaciji s drugim kliničkim znakovima i simptomima, posebno s ponavljajućim trombozama ili pobačajima kod žena, mogu ukazivati na antifosfolipidni sindrom. IgG antikardiolipinska antitijela se povezuju sa hroničnim stanjem sindroma antifosfolipidnih antitjela, dok prisutnost IgM kardiolipinskih antitijela može biti indikator aktivnog AFS-a. 

Anti-beta-2 glikoprotein I IgG/IgM

Anti-beta-2 glikoprotein I (anti-β2GPI) antitijela su vrsta antitijela koja reaguju s beta-2 glikoproteinom I, proteinom koji se nalazi u krvnoj plazmi. Testiranje na anti-β2GPI antitela često je dio dijagnostičke obrade za APS i druge autoimune bolesti. Pozitivan rezultat može ukazivati na povećani rizik od tromboze i drugih povezanih komplikacija. Postoje dva glavna tipa anti-beta-2 glikoprotein I antitela – IgG i IgM. IgG antitela su češća i obično su povezana sa dugotrajnijim stanjem AFS-a, dok su IgM antitela često prisutna u akutnim fazama bolesti.

Protein C


Protein C je protein koji igra ključnu ulogu u regulaciji procesa zgrušavanja krvi. To je prirodni antikoagulant koji inhibira procese zgrušavanja kako bi se spriječilo prekomjerno stvaranje krvnih ugrušaka. Glavna funkcija proteina C je inaktivacija faktora V i faktora VIII, koji su važni u procesu stvaranja tromba. Stečeni nedostatak Proteina C često je povezan sa bolestima jetre, hirurškim zahvatom, terapijom oralnim antikoagulansima i sindromom antifosfolipida. Nedostatak Proteina C može biti nasljedan ili stečen i povezan je s povećanim rizikom od tromboze. Gotovo 50-80 % osoba sanedostatkom Proteina C doživjet će trombotski događaj prije dobi od 30-45 godina.

Protein S

Protein S je još jedan prirodni antikoagulant u tijelu, koji zajedno s proteinom C igra ključnu ulogu u regulaciji zgrušavanja krvi. Glavna funkcija proteina S je poboljšati djelovanje proteina C kako bi se spriječilo prekomjerno stvaranje krvnih ugrušaka. Nedostatak proteina S može uzrokovati povećani rizik od tromboze, slično kao i nedostatak proteina C. Ovaj nedostatak može biti nasljedan ili se može steći tijekom života. Nasljedni nedostatak proteina S je rijedak, ali može biti povezan s povećanim rizikom od duboke venske tromboze (DVT), plućne embolije (PE) i drugih vaskularnih događaja. 

Analize u laboratoriji Atrijum Sarajevo

LABORATORIJA ATRIJUM
LABORATORIJA ATRIJUM

U nastavku spisak analiza koje možete uraditi u laboratoriji Atrijum a koje su povezane sa stečenom trombofilijom:

Paket “stečena trombofilija” u laboratoriji Atrijum Sarajevo se može obaviti sa dodatnim popustom, a pojedinosti pogledajte OVDJE